عمومی

آیا پیش بینی سوانح ممکن است؟

هر پدیده طبیعی از جمله مخاطرات طبیعی را می توان بر اساس روش علمی پایش، مدل سازی و در نهایت پیش بینی کرد. مدل‌سازی خطرات طبیعی را می‌توان یک اقدام غیرعملیاتی در نظر گرفت که به کاهش ریسک و بهبود آمادگی کمک می‌کند. مدل‌سازی خطرات طبیعی اساس ارزیابی ریسک حادثه است. البته در این راه، افراد غیر علمی یا دانشمندان سایر شاخه های علم، گاهی به عنوان یک فعالیت محبت آمیز، سرگرم کننده یا کنجکاو، فقط با استفاده از شواهدی به پیش بینی می پردازند. بیشتر این فعالیت ها شبه علم هستند. از روش علمی صحیح و شناخته شده زلزله شناسی در این نوع فعالیت ها استفاده نمی شود – و نمی شود – و نتایج – از جمله هر نوع پیش بینی – قابل تامل و استفاده نیست.

مدل سازی خطرات طبیعی به پیش بینی خطرات طبیعی کمک می کند. این بدان معنا نیست که هر روش و هر ریسکی باید موفق باشد. پیش‌بینی سیل اکنون امکان‌پذیر است و پیش‌بینی زلزله یکی از اهداف برنامه‌های علمی است و در بیشتر موارد هنوز دست نیافتنی است. پیش‌بینی ریسک یک کار علمی پیچیده است که هدف آن تعیین مکان، زمان و شدت رویداد بلایای طبیعی بعدی است. دانشمندان تلاش می‌کنند تا با استفاده از روش‌های مختلفی خطرات طبیعی و پیامدهای آن را پیش‌بینی کنند که می‌توان آنها را به دو دسته کلی دسته‌بندی کرد: نظری، شامل مکانیکی، قطعی، مبتنی بر فیزیکی یا

“سخت” و تجربی شامل آماری، عملکردی یا “نرم” است. بر خلاف سایر پدیده های طبیعی، پیش بینی خطرات طبیعی دشوار است زیرا آنها اغلب آشفته هستند یا رفتار غیرخطی متفاوتی از خود نشان می دهند که امکان استفاده از رویدادهای گذشته برای پیش بینی رویدادهای آینده را پیچیده می کند. با این حال، پیش بینی پذیری پایین با غیرقابل پیش بینی بودن متفاوت است.

در مدل‌سازی خطر زلزله، زلزله‌های شدید بر اساس شدت و ویژگی‌های حرکت شدید زمین مدل‌سازی می‌شوند.

مدل‌سازی خطر زمین لغزش، بزرگی و فراوانی زمین لغزش‌های جدید و موجود را در پاسخ به سناریوهای رویداد دیگر (مثلاً باران یا زلزله) پیش‌بینی می‌کند.

در مدل‌سازی خطر سونامی، از مدل‌های هیدرودینامیکی برای ارائه تخمین‌های کمی/عددی از انتشار امواج سونامی دور از منبع و تأثیر آنها هنگام رسیدن به ساحل استفاده می‌شود.

مدل‌سازی خطر آتشفشانی یک ارزیابی پویا از احتمال اندازه، فراوانی و مکان فوران‌های آینده بر اساس سطح فعلی فعالیت‌های آتشفشانی همراه با تجزیه و تحلیل داده‌های تاریخی و زمین‌شناسی گذشته ارائه می‌کند.

دانشمندان زمین از فراکتال ها برای اندازه گیری و پیش بینی بلایای طبیعی استفاده می کنند. پیش‌بینی اندازه، مکان و زمان خطرات طبیعی تقریباً غیرممکن است، اما زمین‌شناسان اکنون می‌توانند طوفان‌ها، سیل‌ها، زلزله‌ها، فوران‌های آتشفشانی، آتش‌سوزی‌ها و رانش زمین را با استفاده از فراکتال‌ها پیش‌بینی کنند. پیش بینی باید شامل پیش بینی های کوتاه مدت و بلند مدت باشد.

بسیاری از سیستم های ملی و جهانی برای پایش و پیش بینی مخاطرات طبیعی استفاده می شوند. طیف وسیعی از حسگرها در کنار تکنیک های راداری و ماهواره ای نقش مهمی در این موارد دارند. بسیاری از تکنیک های جدید در حال مطالعه هستند.

پیش‌بینی خطر اطلاعاتی درباره ویژگی‌های فیزیکی رویداد، مانند مکان، زمان، و بزرگی یک رویداد بالقوه فاجعه‌بار ارائه می‌کند. ما رویدادها را پدیده‌های طبیعی با اندازه معینی در نظر می‌گیریم که ردپای فضا-زمانی خاصی را نشان می‌دهند و پتانسیل پیامدهای نامطلوب را دارند.

از مخاطرات طبیعی آنها که بلافاصله شروع شد، مانند فوران های آتشفشانی، زلزله های فراوان، سیل ناگهانی، رانش زمین، رعد و برق شدید و آتش سوزی جنگل ها که بدون هشدار قبلی رخ داد، به سرعت به طبیعت انسان رسید.

پیش بینی تکنیکی است که از داده های تاریخی به عنوان ورودی برای تخمین هایی استفاده می کند که جهت روندهای آینده را پیش بینی می کند. در حال حاضر برخی از بلایای طبیعی را می توان در عملیات پیش بینی کرد. هواشناسان از داده های اقلیمی مانند فشار هوا، سرعت باد و دما برای پیش بینی سیستم های اقلیمی استفاده می کنند که مهمترین آنها پیش بینی سیل است.

ابزارهای لرزه نگاری ارتعاشات پوسته زمین را از طریق گسل های لغزشی اندازه گیری می کنند. در اعماق اقیانوس، حسگرها جابجایی حجم و تغییر شکل کف دریا را کنترل می کنند. توسعه این نوع فعالیت ها می تواند منجر به پیش بینی زلزله شود.

در امتداد گسل سن آندریاس در کالیفرنیا، سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) داده هایی را از شیب سنج ها و سنج های خزش جمع آوری می کند که حرکت زمین را به دقت اندازه گیری می کند. فشارسنج ها و حسگرهای تعبیه شده در پوسته زمین، قبل از لغزش گسل، افزایش فشار را هشدار می دهند.

اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده (NOAA) همچنین داده‌هایی را از زنجیره‌ای از دستگاه‌های هشدار اولیه اقیانوس، از جمله گیرنده‌های ارتفاع موج و کشتی‌های ارزیابی و گزارش سونامی در اعماق اقیانوس (DART) جمع‌آوری می‌کند. این حسگرهای بستر دریا رویدادهای لرزه‌ای کوچک را رصد می‌کنند و سپس هشدارهای ساحلی را از طریق کشتی‌های سطحی برای هشدار درباره سونامی‌های ساحلی ارسال می‌کنند.

65

دکمه بازگشت به بالا