فرهنگ و هنر

دیگر کسی جرأت نمی‌کند به فردوسی بتازد

حمیدرضا رستمی اردستانی با اشاره به تاثیر فرهنگی برگزاری جشن ها برای فردوسی گفت: این جشن ها باعث شد فردوسی و شاهنامه وارد قلب و ذهن مردم شود و دیگر جرأت حمله به آنها را نداشته باشند.

این استاد و پژوهشگر دانشگاه شاهنامه به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی (25 اردیبهشت) در گفت وگو با نازک نارنجی، درباره تأثیرگذاری یا نمایشی بودن جشن های فردوسی اظهار کرد: کرونا با همه خطراتی که دارد، مزیت ها و دستاوردهای فرهنگی نیز دارد. یکی از آن آسان‌تر و گسترده‌تر کردن برنامه‌های فرهنگی با پررنگ‌تر شدن فضای مجازی این روزها است. معمولاً در گذشته در همایشی که برگزار می شد، یک نفر از خوزستان یا آذربایجان به مشهد می رفت و یک برنامه دو روزه با خستگی و مشکلات خودش انجام می شد، اما فضای مجازی و امکانات این فضا را انجام می داد. انجام شود تا برنامه های بهتر از گذشته در اختیار عموم و محققان قرار گیرد.

وی با اشاره به برگزاری همایش فردوسی در مشهد در سال گذشته گفت: این همایش یک هفته به طول انجامید. مثلاً از ساعت 8 صبح تا 10 شب افراد زیادی در فضای مجازی سخنرانی می کردند و تماشاگران از سراسر ایران برنامه را تماشا می کردند. امسال، برنامه های بزرگداشت فردوسی را گسترده تر از سال گذشته می بینم، جایی که دکتر دکتر. یاحقی نقش مهمی دارد. به نظر من برنامه بزرگداشت فردوسی و شاهنامه در سال‌های اخیر پر رنگ‌تر از آنچه در گذشته انجام شده است، به‌ویژه در مشهد که چند سال پیش با مجسمه‌ها و نقاشی‌های قهرمان شاهنامه کشیده شد.

رستمی اردستانی در ادامه با بیان اینکه این جشن ها بسیار متاثر از فرهنگ است، خاطرنشان کرد: این برنامه ها و تداوم آن باعث می شود که شاهنامه در جان و دل مردم بنشیند و هیچکس جرات این کار را نداشته باشد، زیرا انجام این کارها نوعی شهرت است. . در ادامه به نظر من این جشن ها و همایش ها نمایشی نیست، اما برای هر چه ارزش دارد، کار تئاتر و تشریفات هم انجام می شود. اما بسیاری از کارهایی که در زمینه فردوسی و شاهنامه انجام می شود، واقعاً از اعماق قلب و عشق من به فردوسی و شاهنامه، به ویژه زحمات دکتر دکتر نشأت می گیرد. واقعاً یاحقی مشهدی ستودنی است. همه این کارها و بخش بزرگی از کنفرانس های امسال کار اوست و من باید شخصا از او تشکر کنم که توانسته مخاطبان زیادی جمع کند و کار بزرگی انجام دهد.

نویسنده «ضحاک شاهنامه» و «زروان در حماسه ملی ایران» سپس گفت: به نظر من توجه فردوسی به گونه‌ای نهادینه شده است که حتی اگر کسی بخواهد آن را مختل کند، فرهنگ جامعه ایرانی اجازه آن را نخواهد داد. او؛ حالا می‌خواهد در گذشته باشد، مثلا شاملو در سخنرانی‌هایش یا افرادی با دیدگاه‌های دیگر می‌خواهند به فردوسی یا چیزهایی که نماد شاهنامه و فردوسی تلقی می‌شوند حمله کنند. اینها حاصل این جشن‌ها و توجه اساتید فردوسی و شاهنامه، اگر این کارها جنبه تشریفاتی داشته باشد یا خودش را نشان دهد، فکر نمی‌کنم این اتفاق بیفتد. تمام عشق و علاقه‌ای که در بین مردم وجود دارد، برای فردوسی و شاهنامه، حاصل شناخت بیشتری از فردوسی بود. ، این امر مرهون تلاش اساتید در قالب تحقیق و تا حدی به این دلیل بود در فداکاری هایی مانند کنفرانس ها. و جشن ها این برنامه ها در معرفی شاهنامه و فردوسی به مردم و تقویت دیدگاه های علمی درباره شاهنامه مؤثر بوده است. ممکن است دیدگاه ها نادرست باشد و برخی به گردن فردوسی و شاهنامه و نادرست باشد. همه اینها در حال تغییر است و باید بگوییم که نتیجه کار علمی و تلاش هایی که انجام شده خودش را نشان می دهد. فکر می کنم بعد از این شاهد توجه بیشتر جوانان و عموم مردم در فردوسی و شاهنامه باشیم.

این پژوهشگر ادبیات حماسی درباره بازنویسی داستان های شاهنامه برای کودکان و نوجوانان نیز گفت: برخی از این آثار را چون برای پسرم تهیه کرده بودم دیدم و به نظرم بسیار موفق هستند. در هر صورت، هر کاری که شروع می شود در ابتدا دارای ایراداتی است، بنابراین در نهایت باید تجربه کسب کنیم، ارزیابی کنیم و به علم این کتاب ها نگاه کنیم و ببینیم که چه کاری می توان انجام داد. و آیا تاثیر مورد نیاز خود را از کار می گیرند؟ به عنوان یک بزرگسال، وقتی یک کتاب کودک می خوانم، به داستان یکسان نگاه نمی کنم. این یک مطالعه میدانی می خواهد و می تواند موضوع پایان نامه باشد و نویسنده بازنویسی باید بداند که آیا به کار ادامه دهد یا خیر.

رستمی اردستانی که می گوید برخی از این کتاب ها را خوانده است، گفت: به نظر می رسد برخی از افرادی که داستان بازنویسی می کنند، داستان را بر اساس شنیده های خود خلاصه می کنند به طوری که مثلاً داستان «رستم و سهراب» را دقیق می خوانند. یا در بعضی جاها نثر. داستان به نثر کتاب هایی که داریم نزدیک است، چون نویسنده آنها را می خواند و داستان را بر اساس آن بازنویسی می کند. این چیزها نمی تواند مفید باشد. هرکسی که می خواهد بازنویسی کند باید داستان شاهنامه را با دقت بخواند و با جزئیات داستان و تکنیک هایی که فردوسی در کار خود به کار برده است آشنا باشد و این را در بازنویسی خود با هنرمند نشان دهد، اگر ندارد، می تواند. هیچ جذابیتی پیدا نمی شود. آن هم در آثار فردوسی که توسط کودکان و نوجوانانش تکرار و به مخاطب منتقل خواهد شد. در واقع کسی که داستان شاهنامه یا هر داستانی را بازنویسی می کند باید از هنر نویسندگی بهره مند شود. این باید در نهایت در میدان بررسی شود تا ببینید چقدر موثر است. از جمله این کتاب ها می توان گفت که برخی از کتاب ها کتاب سازی هستند و ممکن است برخی از آنها از روی علاقه توسط نویسنده بازنویسی شده باشد، اما او پیش زمینه هایی را که باید ارائه می کرد نداشته باشد و اثر می تواند هیچ باشد. . موفق است، اما می تواند سودمند باشد. در واقع کسی که هنر نویسندگی داشته باشد و فنون داستان نویسی فردوسی در شاهنامه را به اندازه ای درک کند و بتواند به مخاطب کودکانه خود بیان کند، موفق است.

این شاهنامه پژوه همچنین بیان کرد: قسمت دیگر این است که ما به آثار سینمایی توجه نمی کنیم، به نظر من داستان ها برگرفته از اصالت شاهنامه است، نمی دانم انگیزه آن چیست؟ واژه های بیان شده با ادبیات موجود در شخصیت های داستان های شاهنامه متفاوت است. همه می دانیم که فردوسی مسلمان و شیعه است اما این شخصیت ها چنین دیدگاهی ندارند. البته کارهای موفقی هم داریم. مثلا «آخرین داستان» اشکان رهگذر برای من کار جالبی است.

هیچکس جرات حمله به فردوسی را ندارد

حمیدرضا رستمی اردستانی

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا